ilming van Daniel Clowes� grafische roman? Daarin speelt een oude, zwarte bluesmuzikant het voorprogramma van een infantiele bluesr
ockband
en wordt bezielde authenticiteit naar
e backstage
verbannen voor een hormonale
plagiaatvorm van het genre. De melancholische gitaarverhalen die bruut doorbroken worden door puberale riffclich�s hadden evengoed van Bram Devens kunnen zijn, 
aar dan op een bevreemdende wijze.
Live tast deze Brusselaar namelijk ook erg diep in de buidel van zijn ziel met elektronische manipulaties als laatste reddingsboei tegen de verdrinkingsdood in het moeras van de eigen emoties. Net als bij Madensuyu is het erg fascinerend om Devens� ziel door middel van zijn instrument door het publiek te voelen waaien om dan uiteindelijk weer bezit te nemen van zijn gevangenis van vlees en bloed.
Het debuut van Ignatz voelde aan als een tocht door een oud huis met krakende vloeren en sch
rende scharnieren, waarvan de geheimen zich pas na lang zoeken openbaarden. De groezelige gitaarimprovisatie ging verscholen onder een laag elektronisch stof die per luisterbeurt meer werd weggeblazen. Op Ignatz� tweede plaat bij (K-RAA-K)�, toepasselijk �II� genaamd, treden de intense zielenroerselen en bezeten gitaarmantra�s meer op de voorgrond, maar spuiten de rookmachines nog af en toe een dikke geluidsmist in de woonkamer, waarin vocale echo�s en hypnotisch gitaargetokkel het mysterieuze evacuatieplan van dienst zijn.
Opener �He Deals With Love & Her Eyes Glaze� laat ons onmiddellijk de evolutie van Ignatz aanvoelen. Wegkaatsende en echo�nde effecten belagen Devens als duistere demonen, maar met zijn prominente gitaarspel en zijn geprevelde bezweringsspreuken is hij meer dan vroeger in staat het gevaar te trotseren. In �I Was Not There� zijn de mistslierten helemaal verdwenen en openbaart de song zich naakt aan de luisteraar na lang weken in een inspirerend folkbad. Afsluiter �All Your Love� gaat nog een stap verder met uitbundige, voortdenderende gitaarklanken die niet op de vlucht zijn, maar een kettingreactie van levensdrang op gang brengen.
Dat de opgewonden folk op het einde schittert, mag een klein mirakel genoemd worden. In wat voorafging verborgen de blues en de folk zich namelijk vaak in een mist van ruis en noise, bang dat ze de grauwe realiteit niet zouden aankunnen. Zo brengt �The Dreams� ons eerst onder hypnose met breekbare folk om dan een nachtmerrie van angstaanjagende sferen te cre�ren die zelfs Tim Burton-freaks ongemakkelijk op hun stoel zou doen schuiven. Alles wordt wazig en net voor je tegen de grond gaat, komen donkere schaduwen je richting uit. �Silver Moon... Shine Sun! Sun! Sun!� stelt ons met rusteloze improvisatie niet op het gemak en �She Will Freeze� klinkt als het sonische masterplan van een seriemoordenaar met Alzheimer. In de bizarre geluidswereld van Ignatz valt immers nooit twee keer hetzelfde te horen en een duivels opzet kan plaats maken voor breekbare empathie.
Op �II� breidt Ignatz zijn muzikale spectrum verder uit zonder afbreuk te doen aan zijn eigenzinnige muzikale opvattingen. De ruwe folk treedt iets meer uit de schaduw van de elektronische effecten, maar is nog te schuchter om de krakende donkerte achter zich te laten. De trance die Ignatz opwekt, is echter weer even intens als op zijn debuut en de obscure sferen fascineren meer dan ooit. Devens laat de hand van de luisteraar los in zijn muzikale doolhoven, met een interessante zoektocht tot gevolg: het is een aanpak die we veel te weinig aantreffen in het hedendaagse muzieklandschap.
Door Steven Vervaet 24/01/2007
Review on Digg